REPORTAGE VOLKSKRANT MAGAZINE

En dan hebben we ook nog een ‘groene grafkist’ van Hollands hout, gemaakt in samenwerking met Staatsbosbeheer’, besluit de begrafenisondernemer. 

Het is januari 2011 en een paar dagen nadat mijn vader plotseling dood is neergevallen worden we door een brochure met grafkisten geloodst. Kisten in hoogglans lak voorzien van goudkleurige handvatten, met of zonder tierelantijnen, van binnen soms nog luxer bekleed dan menig roodvelours bankstel. Liever zie ik mijn vader natuurlijk helemaal niet in een kist liggen, maar als het dan toch moet, laat het dan niet zo’n glimmende kitschkist uit de Monuta-brochure zijn. De opluchting is dan ook groot als de begrafenisondernemer, die ons bedenkelijk fronsen kennelijk niet ontgaan is, uiteindelijk zijn duurzaamheidskaart trekt. Ik kijk mijn moeder en zusjes aan en gezamenlijk knikken we: ja, onze milieubewuste vader, biologieleraar van beroep, hoort in die minimalistische kist van onbehandeld hout, waarvoor ter compensatie ook nog eens een nieuwe boom geplant zal worden


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.